بگذرد و او آن را بپراند » « 84 » . برخى گفته‌اند گناهى كه آمرزيده نمىشود آن است كه بنده بگويد : كاش همهء آنچه كرده‌ام مانند همين بود . اين كه گناه در دل مؤمن بزرگ است به سبب اين است كه او به جلال و عظمت حق تعالى آگاه است و هنگامى كه در عظمت كسى كه نافرمانى او را كرده مىانديشد گناه كوچك خود را بزرگ مىبيند . خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرمود : به كمى هديه ننگريد و بزرگى هديّه كننده را در نظر گيريد ، به كوچكى گناه ننگريد ، و به بزرگى كسى كه اين گناه را در برابر او مرتكب شده‌ايد بينديشيد . مىگويم : در كافى از زيد شحّام از ابى عبد اللّه ( ع ) روايت شده كه فرموده است : « از گناهان كوچك بپرهيزيد ، زيرا آمرزيده نمىشوند . عرض كردم : گناهان كوچك كدام است ؟ فرمود : اين كه انسان گناهى مرتكب شود و بگويد : خوشا به حال من اگر گناهم غير از اين نبود . » « 85 » از امام كاظم ( ع ) روايت شده كه فرموده است : « كار نيك را زياد نشماريد و گناه كم را كم ندانيد ، زيرا گناهان كم جمع مىشود تا آنگاه كه زياد گردد ؛ و در پنهان از خداوند بترسيد تا خودتان انصاف دهيد . » « 86 » از امام صادق ( ع ) نقل شده كه فرموده است : « خداوند دوست دارد كه بنده در گناه بزرگ از او خواهش و التماس كند . » « 87 » 3 - به گناه صغيره شادمان شود ( 1 ) و بدان مباهات كند و قدرت بر ارتكاب آن را نعمت شمارد و از اين كه آن سبب شقاوت و بدبختى اوست غافل باشد . پس هر زمان حلاوت گناه صغيره بر او غلبه كند اين صغيره كبيره مىشود و در تيره كردن قلب او بسيار مؤثّر خواهد بود تا آن جا كه برخى از گنهكاران بر گناهى كه كرده‌اند خود را مىستايند و از شدّت خوشحالى در ارتكاب آن به لاف و گزاف و مباهات مىپردازند ، چنان كه

--> ( 84 ) صحيح بخارى ، ج 8 ، ص 182 از روايت حارث بن سويد ، او گفته است : عبد اللّه بن مسعود دو حديث براى ما ذكر كرد كه يكى از پيامبر خدا ( ص ) و همين حديث مذكور بود ، و دوّمى اين كه : « خداوند به سبب توبهء بنده‌اش شادمان مىشود » و معلوم نكرده است كه كدام مرفوع و كدام موقوف است ، الشعب بيهقى ، المغنى . ( 85 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 287 ، شمارهء 1 و 2 . ( 86 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 287 ، شمارهء 2 . ( 87 ) كافى ، ج 2 ، ص 427 ، شمارهء 6 .